Tatoitalia / Żyrandole i lampy wiszące / Luna Sospensione TLU100

Gio Ponti to jedna z najważniejszych postaci w architekturze i sztuce XX wieku. Ukończył studia w Mediolanie w 1921 roku. W latach 1923–1930 był dyrektorem artystycznym firmy Richard Ginori. W 1928 roku założył magazyn „Domus”, a w ślad za nim przyszły inne znaczące przedsięwzięcia wydawnicze, takie jak „Stile”. Pod koniec lat 20. XX wieku stworzył „typowe domy”, symbolicznie nazwane „Domus”, które łączyły włoskość z zainteresowaniem teoriami racjonalistycznymi. Od samego początku uczestniczył w wystawach projektowych Triennale w Mediolanie. W 1936 roku został profesorem na Wydziale Architektury Politechniki Mediolańskiej. Wraz z Antonio Fornarolim i Alberto Rossellim, w pracowni przy Via Dezza, która stała się również jego domem, stworzył niezwykłą serię projektów, w których wyrażał swoją teorię „skończonej formy” w meblarstwie (organizowane ściany), designie i architekturze: między innymi krzesło Superleggera, wieżowiec Pirelli, Villa Planchart, a w latach 60. i 70. hotel Parco dei Principi w Rzymie i Sorrento, kościoły San Francesco i San Carlo w Mediolanie, Muzeum w Denver w Kolorado oraz katedra w Tarencie.

Gio Ponti połączył siłę dwóch miejsc, jednego wykonanego z papieru, które celowo nazwał „Domus”, drugiego wykonanego ze ścian, warsztatu mechanika przy Via Dezza, który przekształcił w miejsce swojego studia. Tutaj zachęcał i promował różne doświadczenia oraz budował sieć międzynarodowych relacji, przekształcając swoje przedsięwzięcia projektowe i wydawnicze – oprócz „Domus”, „Stile” i niezwykłej broszury monograficznej „Aria d’Italia”, Espressione di Gio Ponti, zaprojektowanej z Darią Guarnati – w fizyczne i figuratywne inkubatory, w których można było wymieniać pomysły, aby zdefiniować nową wizję architektury i wysokiej jakości produktów. Te miejsca i ich rytuały, przepływ i nakładanie się różnych praktyk oraz wynalezienie nowego rodzaju pisma, które mogło opisywać to, co się działo, niemal jak pamiętnik, były coraz bardziej pewnym siebie stwierdzeniem najwyższych poziomów wyrażanych przez włoską sztukę. Podobnie jak wystawy Triennale, które Ponti nie tylko organizował, ale także wykorzystywał do wzmocnienia obecności architektury i wzornictwa w ówczesnym klimacie kulturalnym. Podczas XI Triennale w 1957 r. w pawilonie nowych idei w budownictwie położonym w Parco Sempione Ponti zaprezentował dwie lampy, które zaprojektował w różnych wariantach. W studium przygotowawczym niektóre ręce są gotowe chwycić kulę tak pełną jak księżyc. Obok pojawia się słowo „księżyc”. Następnie kula jest spłaszczana na końcach, wzdłuż osi pionowej i poziomej, a następnie połowa jest kolorowana, a następnie pochylana. W niekończącej się grze materializujących się możliwości.